पहाडको फेदमा बसेको सुन्दर गाउँ — काशी गाउँ। यही गाउँमा जन्मिएको थियो मिल्ने मटिपाल, जो सानैदेखि खेत–बारी, गोरु–जुवा र माटोसँग विशेष लगाव राख्थ्यो। अरू साथीसँग खेल्न जाने बेला पनि ऊ भने बिहान सबेरै उठेर हिलोमा खुट्टा हाल्दै खेत जोत्न जान्थ्यो। कसैले सोध्थ्यो— “किन यति मेहनत गर्छस् मटिपाल?” ऊ हाँस्दै भन्थ्यो— “माटोले कहिल्यै धोका दिंदैन दाइ, मान्छेले दिन सक्छ।” --- 🌾 ठूलो विपत्ति : काशी गाउँमा खडेरी एक वर्ष काशी गाउँमा ठूलो खडेरी पर्‍यो। बालीहरू सुक्दै गए, पानीको थोपा पनि आकाशले झर्दैन। गाउँमा निराशा मात्र फैलियो, तर मटिपाल भने हार मान्न तयार थिएन। --- 💪 मटिपालको हिम्मत ऊ एक्लैले पहाडको मुनी बग्ने सानो खोला पक्रेर बाँस, ढुंगा र माटोले आफ्नै हातले पानीको कुलो बनाउन थाल्यो। गाउँ–गाउँ धाइ–धाइ सहयोग माग्यो। कसैले साथ दिए, कसैले भने— “यसबारे के फाइदा हुन्छ र?” तर मटिपाल रोकिनै सकेन। --- 💧 पहिलो पानीको थोपा तीन रात चार दिनको निरन्तर मेहनतपछि कुलोबाट पहिलो थोपा पानी बगेर उसको सुक्दै गएको खेतमा जब खस्यो, मटिपालका आँखाबाट आँसु झर्‍यो। गाउँले सबै खुशीले चिच्याए— “मटिपालले बचायो काशी गाउँ!” सुक्दै गएको बाली फेरि हरियो भयो। गाउँमा फेरि मुस्कान फर्कियो। --- 🌟 गाउँको सम्मान काशी गाउँको सभामा बाले उभिएर घोषणा गरे— “यो वर्षको सबैभन्दा मेहनती किसान — मिल्ने मटिपाल!” फूलमाला, ताली र सम्मान। सबैले काधमा बोकेर घुमाए। मटिपाल भने फेरि हाँस्दै भन्यो— “मलाई चाहिँ केही चाहिएको थिएन, गाउँ हाँस्न पाए बस्स।”