କଲେଜ ଜୀବନ ସୋମବାର ସକାଳ। ରାଜେଶ ଦେରିରେ ଉଠିଲା। ହୋଷ୍ଟେଲ ଘରରୁ ତା ଥଲେଇ ନେଇ ତୁରନ୍ତ କଲେଜ ଦିଗକୁ ଦୌଡିଲା। ଘଣ୍ଟା ହେଲା ୮.୫୫ — ନବଟାରେ କ୍ଲାସ ଆରମ୍ଭ। ସକାଳ ଖାଇବାକୁ ସମୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେବେ ଭାବିଲା, “କ୍ଲାସ ପରେ କ୍ୟାଣ୍ଟିନରେ ଖାଇବି।” କ୍ଲାସକୁ ପହଞ୍ଚିବାସହିତ ସାଙ୍ଗମାନେ ହସିଲେ — “ରାଜେଶ! ଆଉ ଦେରି?” ସେ ହସି ହସି ପଛର ସିଟରେ ବସିଗଲା। ମାଡାମ ପଢ଼ୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାର ମନ ଥିଲା ଅନ୍ୟେଠି — ଆସନ୍ତା କଲେଜ ଫେଷ୍ଟ, ଅସାଇନମେଣ୍ଟ ଦେବା ଦିନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାର କ୍ରିକେଟ ମ୍ୟାଚ ଭାବନାରେ ମଗ୍ନ ହୋଇଗଲା। ଦୁପୁରେ କ୍ଲାସ ଶେଷ ହେଲା। ସବୁ ସାଙ୍ଗ ମିଶି କଲେଜର ବଡ଼ ବଟଗଛ ତଳେ ବସିଲେ। ହସି-ମଜା, ଚାଟ୍ ଓ ଗୋଲ୍ଗପ୍ପାର ସହ ଆଲୋଚନା ଚାଲିଲା — କିଏ ଭବିଷ୍ୟତ ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ କହୁଥିଲେ, କିଏ ଏକ୍ଜାମ ନେଇ ଭୟ କରୁଥିଲେ, ତଥା କିଏ କେବଳ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ। ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମାଇଦାନରେ ଖେଳ, ହସ, ଓ ହଳଚଳ। ରାଜେଶ ଥକିଗଲା କିନ୍ତୁ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା। ରାତିରେ ହୋଷ୍ଟେଲ ଘରକୁ ଫେରି ସେ ଭାବିଲା — “କଲେଜ ଜୀବନ କେବଳ ପଢ଼ା ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ମିତ୍ରତା, ଅନୁଭବ ଓ ସ୍ମୃତିର ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଯାତ୍ରା।”